در ميان كشورهاي جهان ،جامعه و حكومت تركيه هميشه سوژه مورد علاقه من براي مطالعه است .غالباً اخبار اين كشور را دنبال مي كنم و حركت گام به گام آن به سوي دموكراسي را مي ستايم.

خوشبختانه راي دادگاه قانون اساسي تركيه مانع از آن شد كه اين تجربه موفق در يك كشور اسلامي به خاموشي بگرايد.از ميان ۱۱ قاضي دادگاه ۶ قاضي راي عليه حزب عدالت و توسعه دادند حال آنكه حداقل راي براي انحلال حزب ۷ راي بود.والبته آخر اين جدال به اخطار به حزب عدالت و توسعه براي پايبندي بيشتر به اصول لائيسيته منجر شد.

جامعه تركيه در لايه هاي دروني خود به دين علاقه مند است و اين هنر اردوغان و گل است كه به جاي هدايت اين انرژي به سوي اهداف راديكال (همچون تجربه اربكان) تركيه را به سوي تحقق نوعي از حكومت پيش مي برند كه همگان در آن آزاد باشند .بديهي است كه چنين هدفي مورد اقبال همه مردم وجامعه جهاني واقع خواهد شد و توسعه همه جانبه تركيه را آنگونه كه شاهديم به بار خواهد آورد .

تجربه تركيه درس بزرگ ديگري نيز براي ملتها دارد وآن صبر و اعتقاد و التزام به حركت گام به گام براي رسيدن به دموكراسي وپرهيز از خواسته هاي صفر ويكي است.