شرايط اجتماعي و اقتصادي كشور چندان جالب نيست.متاسفانه در محافل ، اين بعد از مسائل در ارزيابي عملكرد حاكمان مغفول مي ماند. حدود 2 سال پيش ساكنان شهر تهران به دليل آلودگي هوا از حق استفاده از خودرو شخصي در نيمي از ايام هفته محروم شدند وباز هم بهاي نبود مطالعات استراتژيك و دراز مدت براي اين شهر را شهروندان پرداختند موضوعي كه نقض مسلم حقوق شهروندي و اصل مالكيت خصوصي  به شمار ميرفت.اين در حالي است كه درست در سر ديگر طيف شركتهاي بيمه اتومبيل به جاي كاهش حق بيمه آنرا حدود بيست درصد افزايش دادند.لذا ديديم كه باز هم شهروندان متضرر شدند.اين درحالي بود كه در يكسال گذشته علاوه بر اينكه حجم ناوگان حمل ونقل عمومي تهران افزايش نيافت بلكه اعتبارات توسعه مترو تهران به دلايل سياسي تامين نگرديد.

حالا صحبت از بنزين است من مخالف كنترل مصرف بنزين نيستم و از بعد اقتصادي اتخاذ سياستهاي قيمتي را براي كنترل مصرف موثر مي دانم.اما چرا در مقابل اين همه هياهو براي اينكه ما سالانه ميليارد ها دلار يارانه براي سوخت پرداخت ميكنيم كسي نميگويد كه هر شهروند ايراني حدود 70 درصد مبلغي كه براي خريد يك اتومبيل ميپردازد ارتباطي با مبلغ تمام شده ندارد.

چرا وقتي به دنبال كاستن ازيارانه ها هستيم سخني از جهاني سازي قيمت اتومبيل بر زبان نمي آوريم.اينها نقض حقوق اساسي شهروند ايراني نيست؟

اين درست كه ما در مصرف بنزين اسراف ميكنيم ولي آيا با معدل مصرف سوخت كالاهاي ساخت داخل از جمله اتومبيل وحجم اندك خودروهاي عمومي و روند كند توسعه خدمات الكترونيك شهري و دولتي چاره اي غير از اين داريم؟

من روند جهاني سازي قيمت بنزين در ايران را زماني درست و عادلانه ميدانم كه مبتني بر شتابي درست برابر شتاب توسعه حمل ونقل عمومي و كاهش قيمت اتومبيل باشد.در اين صورت نيازي به اتخاذ سياستهاي سهميه بندي از نوع بلوك شرق نخواهد بود.

سهميه بندي بنزين علاوه بر همه اين مشكلات ساختاري و عملكردي اثري مستقيم بر سطح مطلوبيت زندگي ايرانيان خواهد داشت.مطلوبيت زندگي تنها به سطح درآمد وميزان تورم واشتغال وابسته نيست .مطلوبيت زندگي مجموعه اي از بسياري از مشخصه هاي زندگي است كه با فرهنگ و سنن هر جامعه رابطه اقتصادي بر پا مي كند.بسياري از ايرانيان به دلايل اقتصادي قادر به سفرهاي بلند مدت نيستند حجم بسياري از سفرها به سفرهاي كوتاه مدت يك تا دوروزه اختصاص دارد .مشكلي كه به روايت سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري يكي از علتهاي ضرردهي اماكن توريستي و اقامتي است.حال با اين سهميه بندي حتي اين سفرهاي كوتاه مدت (به اصطلاح پيك نيك) هم از سبد خانوارهاي ايراني حذف مي شود و به ناچار مطلوبيت زندگي براي شهروندان ايراني باز هم كاهش مي يابد.امري كه بر ميزان جرايم  فردي و نيز اختلافات خانوادگي و نرخ رشد طلاق و از آن مهمتر امنيت ملي اثر محسوس خواهد داشت و شاخصهاي استرس و فشار رواني را در شهرها بالاتر خواهد برد.

اين سخنان قطعاً اثري در اصلاح روند امور وتغيير سياستها نخواهد داشت تنها يادآوري اين نكته است كه لااقل در نگرشها و اظهار نظر ها بايد جانب عدالت را بخوبي نگاه داشت وبا پرهيز از يكجانبه و بخشي نگري حفظ حقوق اساسي و شهروندي را تنها به گستره سياست محدود ندانست امري كه به جاي خود بسيار مهم و قابل توجه است.

 

 

در دوران دانشگاه اتاقي داشتيم در طبقه همكف خوابگاه ۳ كه بچه هاي ورودي ۷۷ و ماقبل خوب به خاطر دارند .اتاق متعلق بود به من ،حسين ملك پور ،علي عباسي ،مصطفي طاعتي ولي يك روز نشستيم و حساب كرديم ديديم حدود ۱۵۰ نفر از بچه هاي دانشگاه حداقل يك ليوان چاي در اين اتاق خوردند.اتاق فارغ از مسائل قومي و ايدئولوژيك يك ليوان چاي رو از كسي دريغ نميكرد فكر كنم اغلب بچه هاي وبلاگي امروز در اون اتاق اومدن.به هرحال بنابر پيشنهاد دوست عزيز تر از جانم ابي جان گفتم نامي براي وبلاگ انتخاب كنم و بهتر ديدم به ياد اون روزها و قوانين حاكم بر اون اتاق نام وبلاگ رو به اتاق ۳۴۱ تغيير بدم .ولي آدرس اينترنتي وبلاگ براي سهولت در جستجو همون قبلي باقي ميمونه .

                                                                                                                         شاد باشيد

سلام

خلاصه توانستم برای ساخت و شروع یک فضای گفتگو آماده شوم امیدوارم فرصت برای به روز شدن در فاصله های زمانی مناسب (شاید ماهی ۲ بار)را داشته باشم. بیشترین انگیزه ام برای تاسیس این وبلاگ امکان ارتباط بهتر با دوستان دوران دانشگاه ووجود فضایی برای ثبت دغدغه های فکری ام است.دلتنگی های آدمی در این جهان شلوغ از دیگر نیروهایی است که مرا به همدردی با دوستانم وا می دارد.امیدوارم در پس این گفتگوها فرصت دیداری دوباره فراهم شود .

                                                                                            به آن امید